Week 3/4
Elke keer als ik terug kom van weggeweest, struikel ik over het vooraanzicht van ons huis. De restaurateurs van ons huis (Polen en Roemenen) hebben wel veel goede klussen verricht, maar netjes afwerken is iets dat in hun woordenboek niet of nauwelijks voorkomt.
Ons huis stamt waarschijnlijk uit de 19e eeuw.
In die tijd werden er standaard huizen neergezet, zonder indeling. Als de buitenkant stond,en het dak zat erop, werd er door de eigenaar beslist welk raam raam mocht worden en welke niet en zo ontstonden er ramen en nissen, tenminste dat denken wij. Ons huis bevat zo ook een aantal nissen. waar in het ene glas zit, zit in het andere dus stenen met cement afgedekt. De Polen zijn trouwens erg goed in ramen dichtmetselen. Je ziet het veel hier. Geen uitkijk, maar ook geen inkijk....of zoals wij vinden: geen inkijk, maar helaas ook geen uitkijk....
Die staan met een tap erin op het aanrecht. Dit is voor koffie, thee, koken, enfin, voor alles dat de menselijke maag ingaat.
Het water, dat hier het huis inkomt via de leidingen, gaat via een filter naar de kranen en is daarna wel geschikt voor douchen, afwassen en machinewas. Maar die filter moet wel regelmatig vernieuwd worden.
En aangezien wassen geen goede optie is, stond ik dus in de rij bij Rolmaz voor een filter en een filtertang, want dat apparaat wilde niet open.
Ik weet nog goed de eerste keer vorig jaar, dat ik daar heen moest voor bandenplakspul en een nieuwe buitenband voor de kruiwagen. Annemarie, onze dochter, was mee en wij samen naar binnen.
Rolmaz is een grote zaak te vergelijken met Gamma/Praxis. Wat ik echter niet wist, en wat manlief mij ook niet had verteld, ( of wat ik in ieder geval niet had gehoord...) is dat je daar persoonlijk geholpen wordt, en je dus in de rij je beurt moet afwachten. Dus ik liep de hele rij voorbij, snapte al niet waarom die mensen daar stonden te wachten, en zo raar naar mij keken, en ging op zoek naar mijn boodschap. Al snel viel echter het kwartje. Dus terug in de rij met een rode kleur... en werd daarna al snel geholpen. Toen ze begrepen dat ik ook niet zo goed, (of zo goed als niet) Pools sprak of verstond, begrepen ze 't wel, en werden we gewoon geholpen. Nu kom ik er vaker en weten ze al aardig wie ik ben. Meestal word ik doorgeschoven naar Pjotr, die ook aardig Duits spreekt.
Er zijn trouwens veel jonge Polen, die Duits of Engels spreken. De meesten die wat meer in hun mars hebben, hebben ook al enige tijd in buitenland gewerkt. Dat maakt het zoeken naar woorden wel wat makkelijker. De zin : Ne moviem po Polsku, resumiem troche, (ik spreek geen pools, en begrijp een beetje) gaat me steeds beter af. Dit zorgt er wel voor, dat mensen geen verhaal als waterval afsteken, want dan valt bij mij toch echt het doek.
En zo kwam ik ook dit keer thuis met de goede filter en de goede tang 😉
Elke keer als ik terug kom van weggeweest, struikel ik over het vooraanzicht van ons huis. De restaurateurs van ons huis (Polen en Roemenen) hebben wel veel goede klussen verricht, maar netjes afwerken is iets dat in hun woordenboek niet of nauwelijks voorkomt.
Ons huis stamt waarschijnlijk uit de 19e eeuw.
In die tijd werden er standaard huizen neergezet, zonder indeling. Als de buitenkant stond,en het dak zat erop, werd er door de eigenaar beslist welk raam raam mocht worden en welke niet en zo ontstonden er ramen en nissen, tenminste dat denken wij. Ons huis bevat zo ook een aantal nissen. waar in het ene glas zit, zit in het andere dus stenen met cement afgedekt. De Polen zijn trouwens erg goed in ramen dichtmetselen. Je ziet het veel hier. Geen uitkijk, maar ook geen inkijk....of zoals wij vinden: geen inkijk, maar helaas ook geen uitkijk....
Dus ben ik afgelopen maandagavond begonnen met het afbikken van het cement tot op de stenen. Een flinke klus.
Dinsdagmiddag was ik klaar. 2 hele nissen, en 2 halve, daar zijn kleinere ramen ingezet. Onze hele benedenverdieping is voorzien van dubbel glas met kunststof kozijnen, maar waar ze niet helemaal uitkwamen hebben ze maar wat purschuim opgespoten. Dit zat niet allemaal even netjes en strak, dus hier en daar maar ff flink bijgesneden. Ook zaten er nog stickers op de kozijnen. Dus zo goed en kwaad als 't ging, deze ook verwijderd.
Schijnbaar is dit niet echt vrouwenwerk in Polen, want verschillende auto's die langskwamen gingen langzamer rijden, om vooral niets te missen van wat die Hollandse vrouw daar toch aan het doen was.
Want dat er Hollanders wonen in dat huis, dat is in de wijde omtrek intussen wel bekend. Ook komen er nogal eens buren aan het hek, om te kijken naar die glanzende oranje trekkers, die af en toe buiten staan.
's Avonds heeft manlief de muren afgesmeerd met cement om een gladde laag te krijgen. Deze worden afgewerkt en wit geschilderd. Het is de bedoeling dat er onder de nissen ook vensterbanken komen net als onder de ramen en dan langs de voorkant van het huis plantenbakken onder de ramen, met, natuurlijk, geraniums. Beetje Zwitsers, maar Polen kan wel wat multicultureels gebruiken 😊.
Adriaan heeft af en toe gereedschap of spullen nodig en ik heb aangeboden dat ik dat wel wil halen.
Het leidingwater hier in Polen is eigenlijk niet te drinken en wij, en de meeste Polen, kopen dan ook water in 5 literflessen.
Het water, dat hier het huis inkomt via de leidingen, gaat via een filter naar de kranen en is daarna wel geschikt voor douchen, afwassen en machinewas. Maar die filter moet wel regelmatig vernieuwd worden.En aangezien wassen geen goede optie is, stond ik dus in de rij bij Rolmaz voor een filter en een filtertang, want dat apparaat wilde niet open.
Ik weet nog goed de eerste keer vorig jaar, dat ik daar heen moest voor bandenplakspul en een nieuwe buitenband voor de kruiwagen. Annemarie, onze dochter, was mee en wij samen naar binnen.
Rolmaz is een grote zaak te vergelijken met Gamma/Praxis. Wat ik echter niet wist, en wat manlief mij ook niet had verteld, ( of wat ik in ieder geval niet had gehoord...) is dat je daar persoonlijk geholpen wordt, en je dus in de rij je beurt moet afwachten. Dus ik liep de hele rij voorbij, snapte al niet waarom die mensen daar stonden te wachten, en zo raar naar mij keken, en ging op zoek naar mijn boodschap. Al snel viel echter het kwartje. Dus terug in de rij met een rode kleur... en werd daarna al snel geholpen. Toen ze begrepen dat ik ook niet zo goed, (of zo goed als niet) Pools sprak of verstond, begrepen ze 't wel, en werden we gewoon geholpen. Nu kom ik er vaker en weten ze al aardig wie ik ben. Meestal word ik doorgeschoven naar Pjotr, die ook aardig Duits spreekt.
Er zijn trouwens veel jonge Polen, die Duits of Engels spreken. De meesten die wat meer in hun mars hebben, hebben ook al enige tijd in buitenland gewerkt. Dat maakt het zoeken naar woorden wel wat makkelijker. De zin : Ne moviem po Polsku, resumiem troche, (ik spreek geen pools, en begrijp een beetje) gaat me steeds beter af. Dit zorgt er wel voor, dat mensen geen verhaal als waterval afsteken, want dan valt bij mij toch echt het doek.
En zo kwam ik ook dit keer thuis met de goede filter en de goede tang 😉
Reacties